Ik vertel open over mezelf.

Mijn familie, het werk en het beton

Mijn ouders hebben in hun leven ontzettend hard gewerkt en veel opgebouwd.

We waren betrokken bij enkele van de grootste vastgoedprojecten in mijn stad en werkten ook in verschillende andere Italiaanse steden.

Mijn ouders begonnen met niets. Ze waren niet rijk. Ze werden rijk dankzij jarenlang hard werken, opofferingen, vastberadenheid en verantwoordelijkheidsgevoel.

Mijn vader was loodgieter. Hij was geen ingenieur.

Maar op een bepaald moment in zijn leven werd hij verliefd op beton.

Hij begon met de bouw van twee appartementen. Daarna vijf. Daarna dertig.

En vervolgens zag ik mijn vader bijna gek worden, in de meest bijzondere betekenis van dat woord.

Uiteindelijk bouwde hij 300 appartementen, zonder ook maar één zakenpartner.

Hij leidde een ploeg van ongeveer 100 werknemers, terwijl daarnaast verschillende andere bedrijven voor hem werkten.

Hij was een man die door zijn eigen werk en vaardigheden iets enorms had opgebouwd.

Wat zal ik zeggen?

Door de jaren heen stonden er bij ons thuis meerdere Mercedes S-Klasses, Maserati’s, Mercedes SLK’s, bijzonder krachtige BMW’s en vele andere auto’s.

En ja, er was ook luxe. Soms zelfs extreme luxe.

Het zou geen zin hebben dat te ontkennen.

Ik heb het gekend en meegemaakt, terwijl ik altijd respect voor andere mensen behield.

Maar nu komen we bij het belangrijkste punt.

De zoon van Giuseppe en Valeria zijn

Ik heb me nooit echt in staat gevoeld om in de voetsporen van mijn vader te treden.

Ja, ik heb in de familiebedrijven gewerkt. Ik heb ook een eigen bedrijf gehad.

Mijn ouders leerden me dat ik niets als vanzelfsprekend mocht beschouwen en dat ook ik offers moest brengen.

Ik stond om vijf uur ’s ochtends op. We werkten hard, vaak ook op zaterdag en zondag.

Daarom weet ik wat werken, vermoeidheid en verantwoordelijkheid betekenen.

Maar misschien was dat niet mijn vakgebied. Of in ieder geval niet waar mijn grootste liefde lag.

En er was nog iets wat ik diep vanbinnen met me meedroeg.

In de ogen van veel mensen had ik alles cadeau gekregen.

Ondanks de opofferingen, het werk en de verantwoordelijkheden bleef ik de gelukkige zoon van iemand.

En die mensen waren, en zijn nog steeds, mijn vader Giuseppe en mijn moeder Valeria.

Laat één ding duidelijk zijn: ik heb me er nooit voor geschaamd hun zoon te zijn. Integendeel.

Maar het kind zijn van mensen die zoveel hebben opgebouwd, betekent niet automatisch dat je denkt hetzelfde te kunnen bereiken.

En vooral betekent het niet dat je je eigen weg hebt gevonden.

Toen alles veranderde

Daarna maakte de Italiaanse vastgoedsector een bijzonder moeilijke periode door.

Ik herinner me de jaren van een technocratische regering die niet rechtstreeks door de burgers was gekozen, en de veranderingen die daarmee gepaard gingen. Het waren ingewikkelde jaren voor onze sector en voor veel Italiaanse gezinnen.

Maar wat ik me met de meeste bitterheid herinner, is niet alleen de economische crisis.

In die tijd zag en las ik nieuwsberichten over Italiaanse ondernemers die, overweldigd door moeilijkheden en wanhoop, een einde aan hun leven maakten.

Het waren mensen. Het waren arbeiders. Het waren ondernemers. Achter ieder van hen stond een leven, een gezin en een verhaal.

In mijn herinnering blijft die technocratische regering sterk verbonden met die tragische periode. Dat is mijn persoonlijke oordeel, gevormd door wat ik in die jaren heb meegemaakt en gezien.

Ik kan niet automatisch één regering verantwoordelijk houden voor die sterfgevallen. Maar ik kan evenmin vergeten wat er in het land gebeurde en hoeveel pijn die verhalen me deden.

De dingen veranderden.

Het waren geen gemakkelijke jaren voor mij, net zoals ze dat voor zoveel andere Italianen niet waren.

In die fase van mijn leven nam ik uiteindelijk het besluit om naar Engeland te vertrekken.

Ik had een baan aangeboden gekregen.

Ik besloot het aanbod te accepteren.

Ik had behoefte aan een nieuwe ervaring, aan een andere werkelijkheid en vooral aan de kans om op mijn eigen manier iets op te bouwen.

Ik wist niet precies waar die beslissing me naartoe zou brengen.

Maar ik vertrok.

Brown, het moeilijkste afscheid

Als je me vandaag vraagt wat de pijnlijkste herinnering aan mijn vertrek is, zal ik het niet hebben over werk, geld, auto’s of het leven dat ik in Italië achterliet.

Ik zal je vertellen over Brown.

Mijn hondje.

Toen ik naar Engeland vertrok, moest ik hem bij een vriendin achterlaten.

Brown had me door zoveel momenten in mijn leven vergezeld en had zelfs meer dan eens mijn leven gered.

Hij was geen gewone hond.

Hij was een buitenaardse hond.

Anders kan ik hem niet omschrijven.

Misschien zal ik ooit een boek aan hem wijden.

Want sommige banden kun je niet zomaar met woorden uitleggen.

En Brown was voor mij zo’n bijzondere band.

Vanaf nul beginnen. Deze keer echt.

Maar laat ik ter zake komen.

De baan die mij in Engeland werd aangeboden, betekende geen kantoor, geen warme en comfortabele omgeving en al helemaal geen Ferrari.

Het was precies het tegenovergestelde van het leven dat ik tot dan toe had geleid.

Voor mijn vertrek ging het thuis, ondanks de moeilijkheden die we hadden doorgemaakt, financieel nog steeds goed.

Het probleem was ikzelf.

Ik was degene met wie het niet meer goed ging. Ik was degene die niet meer functioneerde zoals ik wilde.

Ik maakte periodes van depressie door, had persoonlijke problemen en kreeg steeds opnieuw te maken met identiteitscrises.

Ik had zoals altijd een prachtige auto. Ik had praktisch alles waarvan veel mensen denken dat het iemand gelukkig zou moeten maken.

Maar ik had niet wat ik werkelijk verlangde.

Dus besloot ik dat aanbod te accepteren.

Ook ik wilde vanaf nul beginnen. Ik wilde mezelf op de proef stellen, ontdekken wie ik werkelijk was en vooral zien hoever ik met mijn eigen vaardigheden kon komen.

Er was alleen één klein detail.

Ik had geen duidelijk omschreven vak.

In de familiebedrijven hield ik me vooral bezig met kantoorwerk, toezicht op en controle van bouwplaatsen, materiaalbeheer en de marketing en promotie van onze vastgoedprojecten.

Ik kende de bouwsector vanuit veel verschillende invalshoeken, maar ik was geen ervaren elektricien, metselaar of loodgieter.

En weet je welke baan mij in Engeland was aangeboden?

Werken als bouwhelper voor metselaars.

En hier wil ik heel duidelijk over zijn.

Tot dat moment had ik zelfs nog nooit als bouwhelper gewerkt.

Ik had op bouwplaatsen gewerkt, er toezicht gehouden en allerlei werkzaamheden begeleid. Maar zelf als bouwhelper aan de slag gaan was iets heel anders.

Ik vond de moed om te vertrekken, hoewel ik ontzettend bang was.

Diep vanbinnen was ik er bijna zeker van dat ik na een week weer thuis in Italië zou zijn.

En wat gebeurde er?

Precies het tegenovergestelde.

In Engeland ontdekte ik een ander leven

Hier heb ik het leven werkelijk ontdekt.

Hier, in het land dat me verwelkomde, vond ik opnieuw de wil om mezelf uit te dagen, te leren, te werken en iets op te bouwen.

Ik ontmoette mensen en arbeiders uit alle delen van de wereld.

Ik luisterde naar hun verhalen, observeerde verschillende manieren van werken en leerde culturen, denkwijzen en manieren om met moeilijkheden om te gaan kennen die totaal anders waren dan wat ik gewend was.

En ik denk dat ik juist hier, ver weg van het leven dat velen als bevoorrecht zouden beschouwen, werkelijk rijk ben geworden.

Financieel ben ik geen miljardair.

Maar weet je hoe ik mezelf zie?

Als een arme miljonair.

Een miljonair aan ervaringen, studies, verhalen, kennis, ontmoetingen en levenslessen.

Een rijkdom die geen enkele luxeauto me ooit had kunnen geven.

En sta me nu toe ook een beetje persoonlijk trots te zijn.

Ik denk dat ik bij elk bedrijf waarvoor ik heb gewerkt mijn sporen heb achtergelaten.

Ja, echt waar.

Toen ik in Engeland aankwam, sprak ik nauwelijks een woord Engels.

Ik bevond me in een nieuw land, waarvan ik de taal niet sprak, met een baan die ik nog nooit had gedaan en zonder enige zekerheid over wat er zou gebeuren.

Dus moest ik één ding doen.

Een beetje meer op mijn vader gaan lijken.

Ik kon niet vertrouwen op mijn kennis van de taal of op specifieke ervaring in het vak.

Ik moest gebruiken wat ik in al die jaren had geleerd door hem te observeren: hard werken, vastberadenheid, aanpassingsvermogen, aandacht voor wat anderen doen en vooral de bereidheid om te leren.

Ik moest met daden laten zien wat ik waard was.

En dat heb ik gedaan.

In al die jaren heb ik nooit zonder werk gezeten.

Ik ben professioneel gegroeid, heb nieuwe vaardigheden ontwikkeld en doe tegenwoordig meer dan alleen het werk als bouwhelper waarmee ik begon.

Ik werk nog steeds op bouwplaatsen, maar voer ook andere werkzaamheden uit en heb veel meer geleerd dan ik me bij mijn aankomst had kunnen voorstellen.

En ik moet iets toegeven.

Deze sympathieke, een beetje gekke Engelsen hebben me ook financieel veel voldoening gegeven!

Ze gaven me kansen, vertrouwen en de mogelijkheid om te bewijzen wat ik kon.

Daarom zal ik dit land en de mensen met wie ik heb gewerkt altijd enorm dankbaar blijven.

Natuurlijk zal ik altijd Italiaan blijven.

Niet in de laatste plaats omdat ik op de bouwplaatsen waar ik werk altijd de enige Italiaan ben!

En ik zal altijd van mijn Italië houden, van mijn afkomst, Lecce, Salento en Puglia.

Maar vandaag voel ik ook iets anders.

Mijn geest en mijn ogen moeten alles om me heen hier in Engeland blijven observeren.

Ik moet blijven kijken, ontdekken, studeren, vergelijken, nieuwe ideeën zoeken en begrijpen hoe dingen werken.

Ik moet blijven zoeken naar innovatie.

Want opnieuw vanaf nul beginnen betekende niet alleen verhuizen naar een ander land of van werk veranderen.

Het betekende dat ik mezelf terugvond.

Rutherford Appleton Laboratory: een ander universum

Elke bouwplaats, elk bedrijf en iedere leidinggevende die ik in deze zes jaar in Engeland heb ontmoet, heeft bijgedragen aan mijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Ik waardeer al die ervaringen. Maar er is één ervaring waarover ik in het bijzonder wil vertellen, vanwege de speciale band met mijn passie voor wetenschap en innovatie.

Ik heb ongeveer anderhalf jaar als Groundworker gewerkt op het terrein van het Rutherford Appleton Laboratory (RAL), op de Harwell Campus in Oxfordshire.

Voor wie deze plek niet kent: het Rutherford Appleton Laboratory is een van de belangrijkste wetenschappelijke onderzoekscentra van Groot-Brittannië. Het wordt beheerd door de Science and Technology Facilities Council (STFC), onderdeel van UK Research and Innovation (UKRI).

Op dezelfde grote wetenschapscampus bevindt zich ook Diamond Light Source, de nationale Britse synchrotronfaciliteit, een onderzoeksinfrastructuur die met zeer geavanceerde technologieën wordt gebruikt om materie te bestuderen.

Maar ik wil je vertellen wat werken in die omgeving voor mij betekende.

Ik was geen wetenschapper. Ik was geen natuurkundige, ingenieur of onderzoeker.

Ik was Groundworker, een arbeider die zich bezighoudt met grondwerk en infrastructuur.

Samen met mijn collega’s werkte ik aan wegen, grondvoorbereiding, het leggen van leidingen en andere werkzaamheden die nodig waren voor de infrastructuur van het terrein.

Ik ging door de toegangscontrole met mijn persoonlijke toegangspas en begon mijn werkdag.

Ik werkte met gereedschap, grond, beton en alles wat bij mijn vak hoort.

Ik werkte niet binnen in de wetenschappelijke laboratoria.

Maar ik observeerde.

Ik observeerde de plek, de gebouwen, de mensen, de organisatie en alles om me heen.

Ik probeerde te begrijpen waar ik was en welk werk er in dat grote onderzoekscentrum werd verricht.

En hier wil ik even bij stilstaan.

Want voor mij was dit geen gewone plek.

Het voelde niet alsof ik op een andere planeet was.

Het voelde zelfs niet alsof ik in een ander sterrenstelsel was.

Het voelde alsof ik een ander universum was binnengegaan.

Een universum van wetenschap, onderzoek, technologie, kennis en innovatie.

Ik kwam uit de wereld van de bouwplaatsen, het beton en de vastgoedontwikkeling. En ik bleef in die sector werken.

Maar diep vanbinnen had ik altijd een enorme passie voor leren, creativiteit, communicatie en alles wat met vooruitgang te maken heeft.

En zo dwaalden mijn gedachten voortdurend af naar andere onderwerpen, terwijl mijn lichaam bezig was met de bouw en het onderhoud van infrastructuur.

Mijn computer tijdens de pauzes

Op sommige werkdagen ging ik eten in het restaurant op het terrein, waar ik de wetenschappers observeerde. Op andere dagen at ik in de kantine.

En weet je wat ik altijd bij me had?

Mijn persoonlijke computer.

Ja, echt.

Zelfs tijdens mijn werkpauzes opende ik mijn computer zodra ik een beetje vrije tijd had.

Ik bleef studeren, onderzoek doen en de digitale wereld verkennen. Ik probeerde technologieën, domeinnamen, digitale identiteiten en de strategieën van de grootste spelers op het internet te begrijpen.

Ik was daar niet om wetenschappelijk onderzoek voor het Rutherford Appleton Laboratory te doen.

Ik was een arbeider die tijdens zijn pauzes zelfstandig zijn passie voor onderzoek bleef volgen.

En dat onderscheid is voor mij heel belangrijk.

Ik wil mezelf geen diploma’s toeschrijven die ik niet heb, geen functies die ik nooit heb bekleed en geen wetenschappelijke ontdekkingen waaraan ik niet heb bijgedragen.

Ik wil precies vertellen wie ik was en wat ik deed.

Een Italiaanse arbeider die had besloten in Engeland helemaal opnieuw te beginnen en die zich elke dag in een van de interessantste omgevingen bevond die hij ooit had meegemaakt.

Een ervaring die veel meer waard was dan mijn loon

Natuurlijk werd ik betaald voor mijn werk.

Ik deed mijn werk, kwam mijn verplichtingen na en probeerde altijd mijn best te doen.

Maar die ervaring had voor mij ook een waarde die niet alleen in geld kon worden uitgedrukt.

Ik bevond me in een omgeving waar wetenschappelijk onderzoek en innovatie een fundamenteel onderdeel van het dagelijks leven waren.

En ik kon die wereld van dichtbij observeren, terwijl ik een heel ander beroep uitoefende.

Ik was niet via een universiteit of een onderzoekslaboratorium in die wereld terechtgekomen. Ik was er door mijn werk binnengekomen, met mijn werkschoenen aan.

En misschien was dat precies waarom de ervaring zoveel voor me betekende.

Ik heb nooit geloofd dat lichamelijk werk minder waardig is dan intellectueel werk.

Het zijn twee verschillende vormen van bekwaamheid, kennis en verantwoordelijkheid.

En ik geloof dat de samenleving ze allebei nodig heeft.

Een onderzoeker kan een nieuwe technologie ontwikkelen. Een arbeider kan helpen de infrastructuur te bouwen waarin die technologie wordt onderzocht of gebruikt.

Het zijn verschillende vaardigheden, maar het respect voor het werk zou hetzelfde moeten zijn.

Ik heb niet bijgedragen aan de wetenschappelijke ontdekkingen in die laboratoria. Ik werkte aan de infrastructuur van het terrein, en die omgeving voedde mijn nieuwsgierigheid.

Dat onderscheid wil ik met trots vertellen, niet verbergen.

Want dat anderhalf jaar heeft me iets gegeven wat ik nog steeds met me meedraag.

Het besef dat het niet alleen belangrijk is welk werk we doen. Het gaat er ook om hoe bereid we zijn om te observeren, te leren en te groeien door de ervaringen die we opdoen.

En geloof me, in het Rutherford Appleton Laboratory voelde het niet alsof ik in een ander sterrenstelsel was.

Het voelde werkelijk alsof ik in een ander universum was.

Van Engeland naar de ontdekking van de digitale wereld

Jazeker, maar behalve dat ik mezelf opnieuw vond, herontdekte ik in dit land ook wat ik altijd het meest had liefgehad.

Creativiteit, communicatie en digitale marketing.

En vooral de mogelijkheid om de strategieën van de grootste internationale spelers in webmarketing te bestuderen en te begrijpen.

Kortom, tussen werkdagen van tien uur op de bouwplaats en het thuiskomen door, waar ik vaak alleen achter mijn computer zat, begon ik zelfstandig de technieken en strategieën van de grootste internetbedrijven te bestuderen.

Ik studeerde ’s nachts, in het weekend en op elk vrij moment dat ik kon vinden.

En geloof me, dat waren er niet veel.

Ook hier in Engeland werkte ik vaak op zaterdag en zondag, vooral aan de bouwprojecten waarbij ik betrokken was.

Maar wanneer iets me werkelijk fascineert, vind ik het heel moeilijk om ermee te stoppen.

Het begon allemaal met een fout

Het merkwaardige is dat deze reis begon met een fout die ik enkele jaren vóór mijn verhuizing naar Engeland had gemaakt.

Ik had een digitale identiteit verloren die voor mij buitengewoon belangrijk was.

Die identiteit werd later gekocht door een bedrijf uit Denver, Colorado, in de Verenigde Staten.

Voor mij was dat een enorm probleem.

Een technisch en strategisch probleem dat ik alleen in detail zou kunnen uitleggen aan mensen met diepgaande kennis van domeinnamen, digitale identiteiten en webmarketing.

Maar juist die fout bracht iets in mij op gang.

Ik wilde begrijpen.

Ik wilde begrijpen hoe die wereld werkte, welke regels er golden, welke mogelijkheden ze bood en waarom bepaalde digitale identiteiten zo waardevol konden worden.

En dus begon ik te studeren.

Doorzettingsvermogen, onderzoek, opofferingen, passie. En heel veel fouten.

Daarbij kwamen ook een paar koelkasten die ik open liet staan en verschillende pannen die veel te lang op het vuur bleven.

Ja, je leest het goed.

Ik heb meer dan één maaltijd laten aanbranden omdat ik volledig verdiept was in mijn onderzoek!

Dat is natuurlijk geen studiemethode die ik aanraad, vooral niet met het oog op de veiligheid in de keuken.

Maar het geeft wel een goed beeld van hoe geconcentreerd ik was op wat ik probeerde te begrijpen.

Jaar na jaar ontwikkelde ik door onderzoek, praktische tests, fouten en nieuwe pogingen kennis en vaardigheden op verschillende gebieden van de digitale wereld.

Ik heb geen universitair diploma in deze vakgebieden

En hier wil ik opnieuw heel duidelijk over zijn.

Ik heb geen universitair diploma in deze disciplines.

Ik heb geen universitaire opleiding of officiële specialistische cursussen in webmarketing en digitale identiteiten gevolgd.

Ik heb geprobeerd het mezelf aan te leren door te studeren, te observeren, te experimenteren en vooral door wat ik leerde in de praktijk toe te passen.

Ik heb veel fouten gemaakt.

Maar ik beschouw die fouten ook als een essentieel onderdeel van mijn opleiding.

Ik wil mezelf niet presenteren als de beste.

Integendeel, ik ben ervan overtuigd dat veel mensen die deze pagina’s lezen op verschillende gebieden veel meer vaardigheden, ervaring en kennis hebben dan ik.

En daar heb ik helemaal geen probleem mee.

Ik wil leren van mensen die meer weten dan ik, niet me door hen bedreigd voelen.

Tegelijkertijd vind ik het niet terecht om mezelf op deze gebieden onwetend te noemen alleen omdat ik geen specifiek universitair diploma heb.

Ik heb jarenlang gestudeerd, geprobeerd deze onderwerpen te begrijpen en ermee geëxperimenteerd.

En dat doe ik nog steeds.

Het land van de uitvinder van het World Wide Web

Er is nog iets wat me bijzonder fascineert.

Ik woon in het Verenigd Koninkrijk, het land van Tim Berners-Lee, de uitvinder van het World Wide Web.

Een man wiens werk heeft bijgedragen aan een ingrijpende verandering in de manier waarop de wereld communiceert, informatie deelt en toegang krijgt tot kennis.

Het World Wide Web ontstond uit die buitengewone visie.

En het idee dat ik woon en werk in het geboorteland van de uitvinder ervan, maakt het voor mij nog interessanter om me te verdiepen in digitale identiteiten, webtechnologieën en innovatie.

Het is vooral dit universum dat mij heeft gefascineerd en mijn nieuwsgierigheid blijft prikkelen.

Zes jaar die zes boeken zouden kunnen worden

Met deze woorden wil ik het verhaal van mijn eerste zes jaar in Engeland afsluiten.

Natuurlijk heb ik je maar een klein deel verteld van wat ik heb meegemaakt.

Ik zou zes boeken kunnen schrijven, elk zo lang als de Bijbel, één voor elk jaar dat ik hier heb doorgebracht!

En eigenlijk ben ik er al een aan het schrijven.

Maar dat is een ander verhaal.

Als je nog niet moe bent van het lezen, kunnen we nu verdergaan met de vakgebieden die ik heb bestudeerd, de vaardigheden die ik heb ontwikkeld, de ideeën waaraan ik werk en mijn huidige en toekomstige projecten.

Want ondanks alles geloof ik nog altijd sterk in de mogelijkheden die de digitale wereld biedt.

Mijn filosofie

Ik geloof in online ondernemingen.

Ik geloof in de mogelijkheid om via het internet projecten te creëren, te innoveren en iets op te bouwen.

En wanneer ik denk aan mensen als Mark Zuckerberg, Jeff Bezos en Elon Musk, denk ik niet alleen aan hun financiële rijkdom.

Ik denk aan hoe zij ideeën, inzichten en projecten hebben omgezet in ondernemingen en realiteiten van buitengewone omvang.

Natuurlijk kunnen we niet allemaal dezelfde resultaten bereiken en bestaat er geen garantie op succes.

Maar ik geloof dat ieder van ons kan proberen iets betekenisvols te bereiken, afhankelijk van onze vaardigheden, mogelijkheden en ambities.

Zullen we winnen of verliezen?

Dat kunnen we van tevoren niet weten.

Maar we kunnen ervoor kiezen om het te proberen.

Doen. Samenwerken. Bouwen. Proberen. Zweten. Geloven.

Honderd keer vallen en driehonderd keer weer opstaan.

Dat is mijn filosofie.

Ik beloof geen rijkdom, geen succes en geen buitengewone resultaten.

Ik geloof in werk, ideeën, samenwerking, onderzoek en de mogelijkheid om jezelf voortdurend te verbeteren.

En bovenal geloof ik dat we nooit moeten stoppen met leren.

Veel plezier bij het verder ontdekken van deze website.

Carmelo Rizzo